یک باور رایج این است که ارتودنسی باید بعد از کامل شدن دندانهای دائمی شروع شود. این برای بسیاری از موارد درست است، اما نه برای همه.
اولین ارزیابی: حدود ۷ سالگی
توصیهی رایج انجمنهای تخصصی، انجام اولین ارزیابی ارتودنسی در حدود ۷ سالگی است. در این سن، دندانهای آسیای اول دائمی و دندانهای پیشین رویش یافتهاند و ارتودنتیست میتواند الگوی رشد فک و فضای موجود را ارزیابی کند. توجه کنید: ارزیابی به معنای شروع درمان نیست — در بیشتر موارد نتیجه، صرفاً پیگیری دورهای است.
چه مشکلاتی زودتر باید درمان شوند؟
- کراسبایت، بهویژه اگر باعث انحراف فک هنگام بسته شدن شود
- کمبود فضای شدید که با گسترش فک قابل مدیریت است
- عادات مؤثر بر رشد فک: مکیدن انگشت، تنفس دهانی مداوم، فشار زبان
- از دست دادن زودهنگام دندان شیری (نیاز به فضا نگهدار)
- اورجت شدید که خطر شکستن دندانهای جلو را بالا میبرد
- دندان نهفته یا مسیر رویش نامناسب که در رادیوگرافی دیده شود
درمان دو مرحلهای یعنی چه؟
در برخی موارد، مرحلهی اول در سنین پایینتر (حدود ۷ تا ۱۰ سالگی) روی هدایت رشد فک و ایجاد فضا تمرکز میکند و مرحلهی دوم پس از رویش کامل دندانهای دائمی برای مرتب کردن نهایی انجام میشود. این رویکرد برای همه لازم نیست و فقط در موارد مشخصی مزیت دارد — بنابراین اگر پیشنهاد شد، بپرسید دقیقاً چه مشکلی را حل میکند.
ارتودنسی در نوجوانی و بزرگسالی
رایجترین بازهی شروع ارتودنسی جامع، اوایل نوجوانی است که بیشتر دندانهای دائمی رویش یافته و رشد فک هنوز ادامه دارد. با این حال، ارتودنسی در بزرگسالی هم کاملاً امکانپذیر و رایج است؛ تفاوت اصلی این است که در بزرگسالی امکان هدایت رشد وجود ندارد و ممکن است درمان کمی طولانیتر باشد.
در بخش یافتن دندانپزشک انامو بر اساس شهر و تخصص، بهترین دندانپزشک را پیدا کرده و آنلاین نوبت بگیرید.
یک ارزیابی ساده در ۷ سالگی هزینهی زیادی ندارد اما میتواند از درمانهای پیچیدهتر در آینده جلوگیری کند.